{H1]
Pochodzenie: Jedna z najstarszych odmian gołębi, przywieziona z Indii do Europy w XVI wieku.
Wrażenie ogólne: W pozycji paradnej stoi na czubkach palców. Z powodu wygiętej do tyłu szyi, głowa spoczywa na przedniej (górnej) poduszce. Figura tułowia ze wszystkich stron zaokrąglona, postawa szeroka i głęboka. Pierś jak najmocniej podniesiona, wąskie skrzydła (w sensie całości skrzydła) dokładnie zamknięte, a końce skrzydła (lotki I rzędu) noszone pod najniższymi (zewnętrznymi) bocznymi piórami ogona. Ogon jest tylko lekko wklęsły, możliwie najszerszy i płaski, noszony prosto, tzn. patrząc z boku prawie pionowo, dobrze zamknięty i napięty.
Wzorzec: cechy rasowości.
Głowa:
Mała, drobna, delikatnie zaokrąglona, gładka.
Oczy:
Ciemne u białych i u tych, u których dominuje na głowie biały kolor, perłowe lub pomarańczowe u pozostałych, przy czym wskazany jest kolor perłowy.
Brew:
Wąska i możliwie niezauważalna, w zależności od upierzenia od jasnej do ciemnej.
Dziób:
Średniej długości, delikatny, jasny u białych, czerwonych, żółtych, tarczowych i białych z barwnymi ogonami; czarny u czarnych, indygo– ciemnogrochowych, andaluzyjskich; ciemny u niebieskobarwnych, płowoczerwonych, kite; koloru rogowego u kawowych, srebrnych, wielobarwnych i DeRoy. Woskówki są małe, gładkie.
Szyja:
Delikatna, wygięta lekko i z gracją. Długość szyi powinna odpowiadać długości grzbietu, tak, aby głowa przylegała szczelnie do przedniej (górnej) poduszki i nie przedzierała się przez ogon (wachlarz).
Pierś:
Szeroka, pełna, dobrze zaokrąglona, wysoko podniesiona.
Plecy:
Cała figura powinna być mała do średniej, krótka i okrągła, partie piersiowe i brzuszne tworzą nieprzerwaną linię. Dąży się do tego, by całość, oglądana ze wszystkich stron, była zaokrąglona. Plecy na środku lekko wklęsłe.
Skrzydła:
Wąskie, zamknięte i ściśle przylegające. Końce skrzydeł sięgają, patrząc z boku, nieznacznie poza ogon. Przegub skrzydła jest otulony piórami piersiowymi.
Ogon:
Pasujący do wielkości ciała, ani nie za mały ani nie nazbyt duży, trochę wklęsły, kolisty, po obu stronach lekko dotykający podłoża, bardzo gęsty i napięty, składający się z długich szerokich piór, każde pióro przykrywa następne. Liczba piór nie jest miarodajna dla jakości ogona (wachlarza). Chorągiewki piór dobrze zamknięte. Dozwolone lekkie ufryzowanie końcówek sterówek.
Poduszka:
Pełna i napięta, tak wysoko jak tylko możliwe przesłaniająca pióra ogonowe z tyłu i przodu. Przednia (górna) poduszka służy jako punkt spoczynku dla głowy. Im bardziej zaznaczona, szeroka i gęsta (szczelna), tym lepiej. Tylnia (dolna) poduszka, tworzona z piór klinowych, powinna być szeroka gęsta i napięta.
Nogi:
Nieopierzone, krótkie, silne, szeroko rozstawione, wychodzące daleko z przodu z tułowia. Podudzia są prawie całkowicie zakryte przez pióra na brzuchu przechodzące płynnie w wyokrąglenie piersiowe.
Upierzenie:
Napięte i gęste.